Co jeść i pić na Madeirze

Espetada i euro, za które kupuje się tradycję

Espetada to kawałki wołowiny pieczone na kiju z drzewa laurowego nad węglem drzewnym. Madeirska organizacja turystyczna opisuje ją w tych właśnie słowach: wołowina, czosnek, liść laurowy, grill na węglu drzewnym. Rada parafialna Estreito de Câmara de Lobos podaje pełniejszą wersję — kostki wołowiny na szpikulcu z drzewa laurowego, doprawione grubą solą, czosnkiem i liśćmi laurowymi, a następnie grillowane powoli na żarze.

Początkowo była to potrawa festynowa. Ta sama rada parafialna odnotowuje, że espetada była spożywana na arraiais, romarias i innych ludowych świętach, podawana na dużych szpikulcach i często towarzyszył jej tylko chleb i wino, oraz że przeniosła się do wnętrz w latach 50. XX wieku, gdy Francisco da Silva Freitas zaczął ją serwować w małym barze, który stał się restauracją As Vides. As Vides opowiada tę samą historię na swojej stronie.

Szpikulec z drzewa laurowego nie jest dekoracją i nie jest bezpłatny. As Vides publikuje obie wersje w jednym menu: €18,90 per skewer*, źródło: As Vides, 2026, dostęp 26 sierpnia 2026 za kostki wołowiny na szpikulcu z drzewa laurowego, €17,90 per skewer*, źródło: As Vides, 2026, dostęp 26 sierpnia 2026 za tę samą wołowinę na zwykłym szpikulcu. Różnica wynosi €1,00*, źródło: As Vides, 2026, dostęp 26 sierpnia 2026. To cały wymierny koszt tej tradycji i najbardziej wymowna pozycja w każdym menu na Madeira.

Wieprzowina jest tańszym szpikulcem za €9,90 per skewer*, źródło: As Vides, 2026, dostęp 26 sierpnia 2026. Dodatki zamawia się osobno, a milho frito, standardowe, kosztuje €5,20 or €6,20*, źródło: As Vides, 2026, dostęp 26 sierpnia 2026 w zależności od porcji. Milho frito to kukurydziana mączka ugotowana na krem, zestalona, pokrojona w kostki i smażona w głębokim tłuszczu. To nie kukurydza cukrowa.

Bolo do caco to chleb ze słodkich ziemniaków

Bolo do caco to okrągły, płaski chleb, podawany na ciepło, przekrojony i smarowany masłem czosnkowo-pietruszkowym. Wyróżniającym składnikiem jest słodki ziemniak, i to nie jest kwestia opinii: organizacja turystyczna stwierdza to wprost i mówi, że słodki ziemniak nadaje chlebowi jego charakterystyczną teksturę.

Nazwa pochodzi od caco, bardzo rozgrzanego kamienia bazaltowego, na którym pieczono ciasto, a nie od kształtu bochenka. Jako przystawka z masłem czosnkowym kosztuje €3,80*, źródło: As Vides, 2026, dostęp 26 sierpnia 2026 w As Vides. Jako lunch staje się prego no bolo do caco, czyli befsztykiem w chlebie, co jest tanim, niewyszukanym, nieturystycznym wyborem i nie ma nic wspólnego z kontynentalnym prego no pão.

Sam słodki ziemniak ma obecnie własną, chronioną nazwę europejską. Batata-Doce da Madeira została zarejestrowana jako ChNP w 2024 roku, jedna z ośmiu nazw z Madeira w rejestrze UE.

Ta ryba pochodzi z dużej głębokości

Peixe-espada preto, czarny beleks, Aphanopus carbo, to głębokowodna ryba łowiona na horyzontalny, dryfujący sprzęt taklowy znany lokalnie jako espinhel lub aparelho de espada. Regionalna dyrekcja morska Madeira podaje głębokość połowu na poziomie 800 to 1200 m*, źródło: Direção Regional do Mar (Região Autónoma da Madeira), rybołówstwo, dostęp 26 sierpnia 2026, nazywa ten rybołówstwo stuletnim i opisuje je jako jeden z regionalnych zasobów rybnych o największej tradycji i wpływie na regionalną kuchnię. Zauważa również, że flota wyładowuje dwa gatunki, których nie można odróżnić na targu.

Skala nie jest mała. Dyrekcja odnotowała 2136 tonnes worth €6,39 million*, źródło: Direção Regional do Mar (Região Autónoma da Madeira), 2020, dostęp 26 sierpnia 2026 w 2020 roku, ustępując tylko tuńczykowi wśród połowów Madeira. Tradycja skupia się w Câmara de Lobos, ponieważ tam znajdują się łodzie.

W menu figuruje jako filete de espada, w panierce i smażony, podawany z smażonym bananem. To połączenie wygląda jak coś wymyślonego dla turystów, a wcale takie nie jest — urząd turystyki wskazuje zarówno banana, jak i marakuję jako tradycyjne dodatki do tej ryby.

Lapas to mięczaki przyczepione do przybrzeżnych skał, grillowane z czosnkiem, masłem, natką pietruszki i cytryną, podawane do stołu wciąż na patelni, na której zostały ugotowane. Ich cena ustalana jest za porcję, a nie za sztukę, co utrudnia ocenę zamówienia bardziej, niż mogłoby się wydawać. Tuńczyk podawany jest jako bife de atum: marynowany, smażony na dużym ogniu, tak że marynata staje się sosem, i serwowany z milho frito. Picado to danie do wspólnego jedzenia — małe kawałki wołowiny w sosie z frytkami, spożywane wspólnie widelcami prosto z naczynia.

Poncha, i szczegół, którego żadne oficjalne źródło nie potwierdza

Poncha to aguardente de cana, trzcinowy destylat, z miodem i cytryną, energicznie mieszany drewnianym narzędziem zwanym mexelhote. Urząd turystyki wskazuje destylat i mieszadło jako dwa elementy, których nigdy nie może w niej zabraknąć. Gmina Funchal podaje jako bazę aguardente, cukier i skórkę cytryny.

Poncha a pescador jest opisywana przez radę turystyczną jako oryginalna wersja i pochodzi z Câmara de Lobos, tworzona po to, by ogrzewać rybaków podczas długich, zimnych nocy na morzu. Następnie wprowadza się rozróżnienie między poncha a pescador a poncha regional, zwykle polegające na tym, że wersja regionalna dodaje sok pomarańczowy. Żadne oficjalne źródło nie publikuje takiego podziału. Pojawia się on na blogach i stronach z przepisami, nigdzie kontrolowanym przez radę turystyczną ani gminę, dlatego nie jest tu podawany.

Wersje smakowe są oficjalne. Marakuja jest wymieniana jako jedna z najpopularniejszych, obok mandarynki, mięty i tomate inglês. Tomate inglês zasługuje na osobną uwagę: nazwa ta jest lokalnie używana dla dwóch różnych roślin — tamarillo i miechunki peruwiańskiej. Regionalna służba rolnicza określa tomate inglês jako pomidorowiec drzewiasty, czyli tamarillo — Solanum betaceum, opublikowane tam pod starszym synonimem Cyphomandra betacea — roślinę z rodziny Solanaceae, pochodzącą z Andów. Nie rozstrzyga to jednak lokalnej niejednoznaczności: te same strony dotyczące miechunki peruwiańskiej nazywają ten owoc tomate de capucho i nigdzie nie używają nazwy tomate inglês, co jest raczej milczeniem niż rozstrzygnięciem. Serwer, na którym znajdowała się strona, jest obecnie offline, a stronę odczytuje się za pośrednictwem Internet Archive.

Poncha da Madeira sama jest chronionym europejskim oznaczeniem geograficznym dla napoju spirytusowego, podobnie jak Rum da Madeira, destylat bazowy. Oba znajdują się w rejestrze, czego nie można powiedzieć o większości dań na tej stronie.

Nikita, pé de cabra i browar

Nikita to drugi wyspiarski napój, a dwa oficjalne źródła nie zgadzają się co do jego składu. Urząd turystyki podaje lody, ananas, sok z ananasa i lekkie piwo. Gmina Funchal podaje lody ananasowe, cukier, kawałki ananasa oraz białe wino i/lub piwo, dodając, że może nie zawierać alkoholu wcale. Historia pochodzenia powtarzana wszędzie, wymyślona w Câmara de Lobos, nazwana na cześć piosenki Eltona Johna, nie ma oficjalnego źródła i nie jest tu powtarzana.

Pé de cabra jest rzadszy i bardziej niezwykły: wino wytrawne, ciemne piwo, cukier, kakao w proszku i skórka cytryny, według gminy. Występuje również jako smak deseru w menu degustacyjnym z jedną gwiazdką, co coś mówi o tym, jak poważnie wyspa go traktuje.

Piwo Coral, linia Brisa oraz Laranjada pochodzą od jednej firmy, Empresa de Cervejas da Madeira, której zakład znajduje się w Câmara de Lobos, a nie w Funchal. Laranjada jest zwykle mieszana z winem lub z Coral. W obiegu funkcjonuje data założenia firmy — 1872 rok. Nie pojawia się ona jednak na stronie samej firmy, więc ta strona jej nie podaje.

Rzeczy słodkie i owoce

Bolo de mel to świąteczny placek, który jada się przez cały rok. Słowo mel to melasa z trzciny cukrowej, a nie miód pszczeli — jedno portugalskie słowo obejmuje oba znaczenia, stąd bierze się to błędne tłumaczenie. Rada turystyczna datuje ją na piętnasty wiek, kiedy Madeira była jednym z największych producentów trzciny cukrowej na świecie, i wymienia skład: ciasto na zakwasie bogate w masło i smalec, orzechy włoskie, miód z trzciny cukrowej, przyprawy, wino Madeira oraz kandyzowaną skórkę cytrusową. Zwyczaj łamania jej ręką zamiast krojenia nożem nie jest wspomniany na stronie oficjalnej, więc nie jest tu również stwierdzany.

Broas de mel to wersja w formie herbatników, przygotowywana z tego samego miodu trzcinowego, z dodatkiem cynamonu i skórki cytrynowej. Queijada da Madeira to twaróg, jajka i cukier, płaski i miękki placek, a twaróg to requeijão, który obecnie posiada chronioną nazwę europejską, podczas gdy queijada z niego wykonana takiej nazwy nie posiada. Pudim de maracujá, budyń z marakui, jest standardowym deserem w lokalach serwujących espetada. Malassadas są związane z karnawałem.

Owoce to miejsce, w którym wyspa przestaje przypominać resztę Portugalii. Anona da Madeira, czyli jabłko cukrowe, to jedyny madeirski owoc posiadający unijną Chronioną Nazwę Pochodzenia, zarejestrowaną w 2000 roku. Fruto delicioso to owoc Monstera deliciosa pnącza i smakuje, według biura turystyki, jednocześnie jak banan, ananas i czirimoja. Kasztany mają własny festyn w Curral das Freiras w październiku i listopadzie.

Banana da Madeira: dwa źródła, które się nie zgadzają

Banana da Madeira to mały, słodki, kremowy banan deserowy, uprawiany głównie na południowym wybrzeżu. Jej status ochrony jest przedmiotem spornym między dwoma źródłami, które powinny się ze sobą zgadzać.

visitmadeira.com, urząd turystyki Wysp Madery, podaje, że Banana da Madeira posiada status Chronionego Oznaczenia Geograficznego. Bezpośrednie zapytanie w rejestrze eAmbrosia Komisji Europejskiej z dnia 26 sierpnia 2026 roku nie wykazało żadnego wpisu dla Banana da Madeira w jakimkolwiek statusie, podczas gdy zwróciło Banana dos Açores jako zgłoszoną do rejestracji ChOG, oraz osiem innych zarejestrowanych nazw zawierających słowo Madeira. Portugalski krajowy rejestr produktów tradycyjnych wymienia ją bez żadnego dopisku DOP lub IGP, w przeciwieństwie do Anona da Madeira DOP.

Te dwa źródła są w sprzeczności. Ta strona nie staje po żadnej ze stron, i nic, co cytuje tę stronę, również nie powinno tego robić. Co nie jest przedmiotem spornym: jest to odrębna lokalna odmiana, a w supermarkecie jest €2,99 per kg*, źródło: Pingo Doce, 2026, dostęp 26 sierpnia 2026.

Restauracje i poprzeczka, którą musiały przeskoczyć

Każda wymieniona tu restauracja posiada albo własną, działającą stronę internetową, albo wpis w oficjalnym organie — urzędzie turystyki, gminie, radzie parafialnej lub Przewodniku MICHELIN — który został otwarty i odczytany 26 sierpnia 2026 roku. Dwadzieścia kandydatur nie przeszło tego testu i zostało wykluczonych. Większość z nich istnieje. Kilka jest znanych. Czego im brakuje, to źródła, które przetrwa weryfikację, a restauracja, która zamknęła się dwa lata temu, to najszybszy sposób, by strona taka jak ta stała się bezwartościowa.

Wybór Przewodnika MICHELIN

Wybór Przewodnika MICHELIN Portugalia 2026 został ogłoszony 10 marca 2026 roku w Savoy Palace w Funchal. Przyznaje on Maderze 12*, źródło: MICHELIN Guide, MICHELIN Guide Portugal 2026, dostęp 26 sierpnia 2026 wpisy: jedną restaurację z dwiema gwiazdkami, dwie z jedną gwiazdką, jedną z tytułem Bib Gourmand oraz osiem kolejnych restauracji wybranych bez wyróżnienia. Jedenaście znajduje się w Funchal. Jedna, Vila do Peixe, znajduje się w Câmara de Lobos, i żadna restauracja z Przewodnika MICHELIN na wyspie nie znajduje się poza tymi dwoma gminami. Żadna nie posiada Zielonej Gwiazdki.

Restauracją z dwiema gwiazdkami jest Il Gallo d'Oro, a według stanu na 26 sierpnia 2026 roku wpis Przewodnika MICHELIN dla niej zawiera uwagę Tymczasowo zamknięte z powodu remontu. Nie jest to restauracja, w której można obecnie dokonać rezerwacji, i każdy, kto planuje wokół niej podróż, powinien najpierw ponownie sprawdzić wpis.

Restauracjami z jedną gwiazdką są William, w Reid's Palace, nazwana na cześć szkockiego założyciela hotelu; oraz Desarma, na tarasie hotelowym w Funchal, której piwnicę MICHELIN opisuje jako jedną z najlepszych na świecie kolekcji win Madery. Bib Gourmand, oznaczenie Przewodnika MICHELIN za dobrą kuchnię w rozsądnej cenie, i jedyne takie na wyspie, przypada restauracji Casal da Penha, rodzinnej restauracji w centrum Funchal z tarasem na dachu.

Jedno ostrzeżenie dla każdego, kto sprawdza to u źródła: globalny adres URL Przewodnika MICHELIN dla Madery zwraca Niestety w wyszukiwanym obszarze nie znaleziono wybranych restauracji. Jest to błąd wynikający z ustawień regionalnych, a nie fakt dotyczący wyspy. Odpowiedzią jest wykaz w wersji dla Portugalii.

Espetada, czyli tam, gdzie wszystko się zaczęło

As Vides, w Estreito de Câmara de Lobos, grilluje espetadę na węglu z akacji od 1950 roku i publikuje pełne menu z cenami, co jest rzadsze, niż powinno być. Rezerwacje przyjmuje wyłącznie telefonicznie i nie posiada formularza online.

Restaurante Santo António, w tej samej freguesia, został założony w 1966 roku i wciąż jest prowadzony przez dwóch synów założyciela. Jego menu jest celowo krótkie: espetada na pau de louro, kurczak z rożna, kotlet wołowy. Restauracja serwuje codziennie, 12:00–23:00*, źródło: Restaurante Santo António, 2026, dostęp 26 sierpnia 2026 i na swojej stronie internetowej podaje, że nie przyjmuje żadnych rezerwacji, decyduje kolejność zgłoszeń. Ten jeden fakt zmienia sposób, w jaki trzeba zaplanować tam wieczór, i jest to coś, czego żadna strona z rezerwacjami nigdy nikomu nie powie.

Gdzie indziej na wyspie

Kampo w Funchal publikuje swoje ceny i oferuje poważną kartę win z Madery podawanych na kieliszki. Casa das Espetadas, przy Estrada Monumental, jest wymieniana przez urząd turystyki jako miejsce tradycyjnego gotowania w piecu opalanym drewnem.

Poza nimi, uczciwą jednostką jest raczej miejsce niż restauracja. Porto Moniz i Seixal mają gęste skupisko restauracji rybnych obok basenów wulkanicznych, a gmina Porto Moniz wymienia dziewiętnaście z nich na terenie całej gminy, podając nazwy i numery telefonów, ale bez godzin otwarcia czy cen. Gmina Calheta robi to samo w przypadku nadmorskich restauracji w Paúl do Mar i Jardim do Mar — dwóch dawnych wiosek rybackich, do których dojeżdża się przez tunel, gdzie stoliki stoją bezpośrednio nad wodą. Dotarcie do któregokolwiek z tych miejsc to raczej dojazd samochodem niż spacer, a praktyczne informacje na ten temat znajdują się w przewodniku po poruszaniu się po Maderze.

Bary z poncha w Câmara de Lobos są celowo pozostawione bez nazwy. Te znane nie mają własnej strony internetowej i nie pojawiają się w żadnym oficjalnym wykazie, a podanie ich nazw oznaczałoby powoływanie się na rekomendację z TripAdvisor. Bary wokół portu i Largo do Poço przygotowują poncha na zamówienie za pomocą mexelhote, a szklanka tego trunku należy do najtańszych napojów na wyspie.

Rynek i stoiska, na które trzeba uważać

Mercado dos Lavradores otwarto 24 listopada 1940 roku według projektu architekta Edmunda Tavaresa: modernistyczny budynek z epoki Estado Novo, z 9600 m²*, źródło: Mercados do Funchal (Câmara Municipal do Funchal), budynek, dostęp 26 sierpnia 2026 powierzchni krytej, paneli z płytek o tematyce regionalnej, kutej w kamieniu pergoli i marmurowych poideł. Zarząd rynków Funchal określa go jako jedyne znaczące centrum zaopatrzenia miasta, głównie w ryby. Działa Od poniedziałku do piątku 07:00–19:00, w sobotę 07:00–14:00*, źródło: Câmara Municipal do Funchal, 2026, dostęp 26 sierpnia 2026 i jest zamykany w niedziele oraz święta państwowe, co psuje leniwy niedzielny poranek, wokół którego większość planów podróży jest układana.

Hala rybna to powód, dla którego warto tam pójść. Sablę czarną i tuńczyka sprzedaje się w całości, i jest to najwyraźniejszy obraz tego, co wyspa faktycznie łowi, jaki można zobaczyć.

Stoiska z owocami na turystycznym końcu rynku to zupełnie inna sprawa, i to jest część, której nie znajdzie się w żadnym folderze. W lipcu 2021 roku niemiecki program telewizyjny nagrał tę praktykę, a portugalska prasa krajowa i regionalna, Público oraz maderska gazeta codzienna DNotícias, poinformowały, że egzotyczne owoce były słodzone dodanym cukrem przed podaniem jako darmowe próbki, a następnie sprzedawane po rażąco zawyżonych cenach. Câmara Municipal Funchal wszczęła dochodzenia w sprawie trzech punktów sprzedaży owoców. Egzekwowanie przepisów dotyczących cen i fałszowania produktów należy do regionalnego urzędu ds. działalności gospodarczej, ARAE.

Podana wówczas kwota wynosiła €85,71*, źródło: Público (via Internet Archive), Jeden udokumentowany incydent, Funchal, lipiec 2021, odczytano 29 sierpnia 2026 za małą torbę typowych owoców Madeira, wobec nie więcej niż €10*, źródło: Público (via Internet Archive), Jeden udokumentowany incydent, Funchal, lipiec 2021, odczytano 29 sierpnia 2026 za dwie pełne torby podobnych owoców w tradycyjnym sklepie warzywno-owocowym po drugiej stronie ulicy. Público nadal blokuje bezpośredni dostęp, więc odczytuje się to za pośrednictwem Internet Archive. Wzorzec jest tym, co warto znać: podaje się kawałek, zostaje on zjedzony, a cena pojawia się dopiero potem. Uzgodnienie wagi i ceny przed przyjęciem czegokolwiek to cała obrona — i ona działa. Hala rybna i sprzedawcy kwiatów nie stanowią problemu.

Zasada couvert, woda i napiwek

Małe dania, które pojawiają się bez zamówienia — chleb, masło, oliwki, czasem pasta — to couvert, a portugalskie prawo jest w tej kwestii niezwykle bezpośrednie. Na mocy Regime Jurídico de Acesso e Exercício de Atividades de Comércio, Serviços e Restauração, ustanowionego przez Decreto-Lei n.º 10/2015, każda karta cenowa musi zawierać dosłowny zapis jednego zdania: żadne danie, produkt spożywczy ani napój, w tym couvert, nie może zostać policzony, jeśli nie został zamówiony przez klienta lub został przez niego uszkodzony w sposób uniemożliwiający jego podanie.

Couvert jest oficjalnie definiowany jako zestaw potraw lub przekąsek oznaczonych w cenniku jako couvert, podawanych na życzenie klienta, przed rozpoczęciem posiłku. Można go stanowczo odmówić i odesłać, a wówczas nie można za niego naliczyć opłaty.

Organizacja konsumencka DECO PROteste jest równie jasna co do granic tego prawa. Gdy couvert zostanie zjedzony lub w inny sposób naruszony tak, że nie można go już podać nikomu innemu, uznaje się go za prawnie przyjęty i podlega opłacie. Odmowa zapłaty po jego spożyciu nie działa. Praktyczna wersja tej zasady to powiedzieć „nie”, dopóki wciąż stoi nietknięty na stole.

Ten sam przepis wymaga cennika przy wejściu i wewnątrz lokalu, napisanego w języku portugalskim, wymieniającego każde danie, produkt i napój, w tym couvert, w euro, z uwzględnieniem VAT, oraz przygotowanego w alfabecie Braille'a, jeśli lokal posiada odpowiedni sprzęt. Naruszenie tego przepisu stanowi wykroczenie administracyjne podlegające karze grzywny.

Woda z kranu oraz naczynia wielorazowe muszą być udostępniane bezpłatnie. Za wodę filtrowaną podawaną w butelce można naliczyć opłatę, jeśli jest ujęta w cenniku jako woda filtrowana wraz z ceną, a za lód można naliczyć opłatę tylko wtedy, gdy cennik wyraźnie to przewiduje.

Napiwki nie są obowiązkowe w Portugalii, o czym wprost informuje DECO PROteste, dodając, że zachęcanie do napiwków poprzez rachunek lub cennik nie jest uznawane za dobrą praktykę i że klient może odmówić. Czego żaden portugalski urząd nigdzie nie publikuje, to zwyczajowy procent. Reguła pięciu do dziesięciu procent powtarzana w tekstach podróżniczych nie ma za sobą żadnego oficjalnego źródła, dlatego nie jest tu przytaczana. Zaokrąglanie w górę jest powszechne i dobrowolne.

Współczesna restauracja w Funchal wycenia danie z chlebem jako osobną pozycję, a nie prezentuje je jako couvert. Kampo wymienia w swoim cenniku chleb rzemieślniczy, oliwę i białe masło za €5,90*, źródło: Kampo, 2026, dostęp 26 sierpnia 2026, a opłata korkowa wynosi €20,00*, źródło: Kampo, 2026, dostęp 26 sierpnia 2026.

Godziny otwarcia, supermarkety i ceny, których nikt nie publikuje

Zweryfikowane godziny otwarcia są warte więcej niż ogólna reguła dotycząca portugalskich godzin posiłków, ponieważ żaden urząd takiej reguły nie publikuje. Obiad od południa, kolacja od siódmej lub ósmej, kuchnie zamykające się około jedenastej — każde źródło podające to jest blogiem podróżniczym. Co można zweryfikować: Restaurante Santo António serwuje codziennie, 12:00–23:00*, źródło: Restaurante Santo António, 2026, dostęp 26 sierpnia 2026 bez przerwy, a Mercado dos Lavradores działa Od poniedziałku do piątku 07:00–19:00, w sobotę 07:00–14:00*, źródło: Câmara Municipal do Funchal, 2026, dostęp 26 sierpnia 2026, a supermarkety są otwarte siedem dni w tygodniu.

Na wyspie działają dwie sieci. Pingo Doce podaje 14 sklepów*, źródło: Pingo Doce, 2026, dostęp 26 sierpnia 2026 w ramach własnego filtra Madeira, od Funchal po Machico, Calheta i Ribeira Brava. Continente podaje 17 lokalizacji*, źródło: Continente (Sonae MC), 2026, odczytano 26 sierpnia 2026 na własnej stronie sklepu Madeira, docierając do Santana i São Vicente na północnym wybrzeżu.

Lidl nie prowadzi działalności na Madeirze. Jego własna portugalska mapa lokalizacji sklepów została pobrana i w całości przeanalizowana 26 sierpnia 2026 roku: obejmuje każdy adres Lidl w kraju i nie zawiera żadnego wpisu dla Funchal, Câmara de Lobos, Machico, Santa Cruz, Caniço, Ribeira Brava, Santana, Calheta, Ponta do Sol czy Porto Santo. Jedyne wpisy zawierające słowo Madeira odnoszą się do São João da Madeira, miasteczka na kontynencie w pobliżu Aveiro. Artykuły ogłaszające cztery sklepy Lidl w Funchal krążą od 2023 roku i wciąż nie znajdują odzwierciedlenia we własnym katalogu Lidl.

Cztery liczby, które strona o jedzeniu zwykle podaje, nie mogły zostać potwierdzone i dlatego nie znalazły się w tym artykule: cena kawy, cena kieliszka poncha, cena pełnego talerza espetady z dodatkami oraz cena tygodniowego koszyka zakupów na Madeirze. Jedynym opublikowanym wskaźnikiem tygodniowego koszyka zakupów w Portugalii jest wskaźnik DECO PROteste, zbierany na podstawie kontynentalnych sklepów internetowych — opisuje on sklep na kontynencie, a nie na Madeirze, przy czym koszty transportu i inna struktura asortymentu stoją pomiędzy tymi dwoma rynkami. Co można podać, to jeden produkt w jednym sklepie: Banana da Madeira za €2,99 per kg*, źródło: Pingo Doce, 2026, dostęp 26 sierpnia 2026 w Pingo Doce w dniu 26 sierpnia 2026 roku. Szersze dane dotyczące wyspy znajdują się w przewodniku po kosztach życia, a wino, które pija się do tego wszystkiego, ma swój własny przewodnik.